10.2.11

eski sabit diskim

2007'nin sonlarından kalma bir hard diskime hayat verdiğim geçenlerde. İçinde bluray filmleri olduğunu hatırladım ve geri alayım diye power kablosu filan aldım taktım vs vs...

harddiskler de insanların çalışma masası, odası, yaşantısının bir parçası sonuçta. pek çok kırıntı, kalıntı, hatıra taşıyor. bilginin hala orada, dün gibi duruyor olması güzeldi ama 2007'deki volkan'ın da orada hala durması çok ilginç hisler uyandırdı.

eski iş maillerim, diğer çevremle mailleşmelerim, yakın çevremle paylaştığım dosyalar, msn logları, kaydedilen fotoğraflar, saklanan ıvır zıvırlar, albümler, filmler, ebooklar, tutoriallar, note defterine alınan notlar, çoktan unutulan "unutma" to-do'ları, eski kötü yazılarım...

her şey oradaydı ve bana bakıyorlardı. neredeydin bunca yıl der gibiydiler. ilk önce elim gitmedi klasörler arasında gezmeye. biraz utandım ogünkü kendimden. birinin iç çamaşırlarını karıştırıyormuşum gibi yabancılaştım kendime. bi kaç gün elimi sürmedim ama sonra kurcaladım işte.

3 sene önce, "3 sene sonra çok değişmem" derdim muhtemelen ama bugünkü manzara öyle değil. kendimden sıkılacak kadar değişmişim sanırım. bazıları iyi anlamda bazıları kötü anlamda. fotoğraf albümlerime baktım, çok fotoğrafım yokmuş unuttuğum, zaten benim hiç çok fotoğrafım olmadı, bir gün dede olursam torunlara gençlikten gösterecek çok malzemem olmayacağıma eminim. ama eş dostun çok fotoğrafı varmış. bazılarını çabuk çabuk geçsem de bazılarında dakikalarca kayboldum... bugün log tutacak kadar msn logum yokken o günlerde MB'larca yer kaplayan msn loglarım varmış. durmadan konuşuyormuşum .herkesle. herkese de anlatacak bir şeyim varmış. hayatımı kuruyorum heyecanı mıdır, başka bir şey midir, konuşmuşum işte her şeyden. Bazılarını okuyamadım gerçi, ellerim titreyerek geri çıktım. Çok güzellermiş. Bugünse o günlerden daha kötüymüş sanki. Hani tecrübe arttıkca her şey iyileşirdi? Ki ben de böyle sanıyordum, ama geçmişin kanıtları oradayken, bugün için "hayırlısı olmuş, büyümüşsün volki işte" diyemiyorum, olmamış bana hayırlısı. kimseyi bırakmamışım çevremde. herkese küsmüşüm sarılacağııma. herkes bana siktir git demeden ben korkup önceden gidin demişim...

bugün geçmişe dönüş aracım olsa o günlere gider," kalan zamanında sevdiklerinle daha çok vakit geçir" diye kendime not atardım. evet bunu yapardım kesinlikle.

Ama bundan 3 yıl sonra, bugün için yine aynı şeyleri söylemeye o kadar çok korkuyorum ki, bir daha asla üstesinden gelemeyeceğime eminim. eğer format atmaksa tek çözüm, eminim ki bu sefer çekinmem.
Tepkiler:

2 yorum :

imge dedi ki...

çok duygulandırdı beni bu yazı:(
neden bilmiyorum..
bir kaç dakika düşünmekten kaçmasam nedenini bulabilirim.ama bulmaktan bile korkucak kadar kaçıorum..

Volkan dedi ki...

kaç bakalım :)