29.1.11

mutsuzgiller

Sevgili blog,
bir süredir sana kusmuyorum, kusacak bir şey yok veya kusmak istemediğim için değil. Yok bir nedeni. Ama dur bak şimdi sana bir kaç malzeme vereceğim. Şöyle ki:

insanların mutlu olmasına dayanamayan insanlar var. Ki bu insanlar da mutlu insanlar ama o kadar benciller ki ondan başka kimse mutlu olmasın istiyorlar. Hangi yoldan gittiğiniz önemli değil, belki kötü bir yol, ama sonuçta mutlu olacağınıza inanıyorsunuz fakat bu insanlar o yoldan gitmeniz yerine gitmeyip mutsuz biri olmanızı itinayla isteyebiliyor. Mutsuzluğunuzla beslenen insanlardan nefret ediyorum. Nasıl bir kafa, çevresindeki insanları mutsuz görmekten hoşnut olabilir, bunun cevabını bilmek istemiyorum. Çünkü mutsuz insan görmekten illallah geldi bana. Tesadüf müdür, yoksa toplumsal bir depresyonda mıyız bilmiyorum ama göz temasımdaki çoğu insan ya mutsuz ya da mutlu taklidi yapıyor (mutluluk öyle bir şeydir ki asla bir maske olarak taşıyamazsınız, durmaz uzun süre surette). Herkesin yüzü asık, herkesin kafasında tilkiler sevişiyor, kimse elindekilerle mutlu olma çabasında değil, uzaktaki şeyleri elde edip onlarla mutlu olma peşinde. Kimisi fazla materyalist kimisi fazla spiritüel. Kimisi ya çok içinde, kimisi tamamen dışında. Daha kötüsü, ortak özellik: herkesin mutluluktan kaçar gibi bir hali var. Bak şu hapı alınca mutlu olacaksın desek kimse oralı olmayacak gibi. Mutsuz da yaşanır, eyvallah ama buna inanıyorsan da ironik davranarak mutlu olmak için yıllarını harcamazsın. Belki de er ya da geç mutsuz olacağız diye araya mutlu anları koyup üzülmek istemiyoruz sonrası için... Nasıl olsa acıkıcam diye yemek yememek gibi bir şey bu. Yapmayın. Etmeyin. En azından bunu çevrenize empoze etmeyin. Mutlu olmaya çalışan insanlar var çevrenizde. Dünyadaki her taşın altında bakmaktan vazgeçmeyin.
Tepkiler: