21.10.10

mentor

kalabalık caddede düm düz yürüyorum. önümde bir çift de kavga ede ede yürüyorlar. hemen arkalarındayım ve aramızdaki mesafe giderek kısalıyor onlar kavga ederken yavaşladıkları için. Dönüp bakmak bile istemiyorum, genelde de ilgilenmem zaten böyle toplumsal problemlerle. Çift daha genç, 22 filanlar. Kız belki 20. Kız gözlerinden ateş çıkarıyor, erkek o kadar olmasa da kızgın. Kız vuruyor omzuna bacağına. Üstünü başını çekiyor. Çocuk ellerini tutmaya çalışıyor, bir şey söylemiyor. Sadece dursun istiyor belli ki. İlgilenmeye başlıyorum, oraya bakmıyormuş gibi yapıp aslında oraya bakıyorum, hızımı azaltıyorum, nereye varacağını merak ediyorum kavganın. Kız derdini anlatmıyor, daha çok kızıyor. Soru sormuyor, infazını kesmek istiyor, erkek çocuk da sadece sussun istiyor. Yeter artık gidiyorum gibi bir omuz hareketi yapıp hızlanırken kız saçından geri çekiyor çocuğun. Çocuk kızıp kızın koluna doğru vuruyor. Çantası ve içindekiler yola doğru saçılıyor. Ayaklarımın önüne kızın eşyaları dökülüyor. Üzerine basmamak için duruyorum. Kız şaşkın, erkek de pişman değil ama geri dönüp toplamaya çalışıyor. Eğiliyorum; ayaklarımın dibindekileri alıp çocuğa vermek istiyorum. Çocukla da göz göze geliyorum o an. Sıfır plan, sıfır içses ile ağzımdan çocuğa "bir gün bu anı bile çok özleyeceğini hayal et, iki kere düşün" cümlesi çıkıyor, ardından da kızın göz kalemlerini çocuğa veriyorum. Yanlarından usulca ilerliyorum. Arkamım dönüp baktığımda ise çocuğun sakinleştip yatıştığını, naifçe bir şeyler dediğini görüyorum. Kızın da alevleri dinmiş gibiydi. Devam ediyorum.

Normalde birine akıl vermeyi sevmem bu tip konularda. Hiç işe yaramaz çünkü, ama bunu bu sefer yapmak istedim ve bir anda böyle bir olaya karıştım. Umarım gelecekte ikisinden biri kulaklarımı çınlatmaz. Ya da çınlatsınlar. Haklı çıkmamdan daha kötü olamaz...
Tepkiler: