22.12.08

Parlak Tırnaklar ve Uçan Gökyüzü

Babamdan bana geçen en büyük kötü alışkanlık tırnak yemedir. Sanırım orta okuldan beri yiyorum. İçimden de bir Tırnak Ağacı çıkmadı henüz. Sonra aklıma geldi ki, ben hiç tırnak yemeyi bırakmayı istememişim. Bu yüzden de hem kendimden iğrenip hem de yemeye devam etmişim. Şu sıralar yemek istemiyorum (tokum:P) böyle eczaneden bişi aldım, oje gibi, cila gibi, sürüyon tırnağına 2 günde bi, ağzına getirdiğinde suratın göt gibi buruşuyo elini çekiyon ağzından. İşe yarıyor mu? Yarıyor valla. O kadar ki uzadı tırnağım euheu. Ama geçen artık film izlerken nasıl dalmışsam girişmişim serçe parmağıma, azğım yavşamış böle ama inat ediyorum "yiycemm ulan seniii" diye. Sonra bi kendime geldim, dedim olm volki salak mısın nesin, çat 2 tokat çaktım kendime, çektim ağzımı elimden. (eet aynen böle). Eczanedeki adama da selamlarımı yolluyorum buradan!!! Dedim "hacı bak parlamaz di mi bu" "Yok yok, bu unisex" "Baaak bana öle sex mex konuşma kodummu..." neyse inandım aldım. PARLIYO bu be! İnsan içine çıkamıyorum, utanıyorum. Nonoş mu derler başka bişi mi derler diye. "Ama abi o ilaç vs" diyene kadar adamı alırlar aşağı walla. O yüzden parmaklarımı kestim dermişim auhsduhasd... Yok yok, öle parlak parlak geziyorum gerçekten. Hele bişi desinler.

Uçan Gökyüzü de nerden aklıma, şuradan, God is an astronaut'un aynı adı taşıyan son albümleri öldürüyor beni, delirtiyor, göçertiyor, çökertiyor, aptallaştırıyor, transa sokuyor ve bi çok şey yapıyor. Çok başarılı hede hödösünü geçtim, yani ben uzun zamandır gözlerim kapalı bişi dinlerken sözsüz bir parçanın beni bu kadar uzaklara, yukarılara götürüp aşağı bırakıp, tam düşecekken tekrar kavrayıp salladağına tanık olmamıştım (Helios da ayrı bi vakadır elbet). Akira abimizin albümleri de böyledir ama onlar genelde daha karanlıktır. Bu tam öyle değil işte. Yani uçuyor hissi veriyor bana özellikle. Sonra da uyutuyor. Serviste uyuyamam normalde, uyuyorum bunla. O kadar ki, işteyken masanın başında omzuma düşüyor kafam sık sık. Uyuşturucu gibi sersem de yapmıyor. Bilmiyorum aslında, ama bişileri özletiyor, şükrettiriyor, ilham veriyor, abi şu kısma şöyle bir film sahnesi çekilirdi dedirtiyor. Bu da bendeki ayrı bi sendromdur. İnsanlar filmlere müzik yaparken ben çoğu zaman müziklere sahne düşünürüm. Düşündüğüm gibi de kalıyo :P

Ama öneririm bu albümü, uzanın yatağa, repeat'e de basın. Tüm gün dinleyebilirsiniz. Kim korkar uçmaktan :P
Tepkiler: