17.11.08

İyi ki...


Özel günleri pek sevmiyor ve sallamıyor gibiyim. Tam olarak nedenini bilmiyorum ama bir insanın 30 yaşında bile hala doğum gününü "yılın olayı" şeklinde kutlamasına anlam veremiyorum. Hani matematiksel olarak o gün doğmuş olsa, eyvallaha ama o da değil. İnsanın kendisini sevmesinden mi, hayata bakışından mı yoksa sevdikleriyle 1 gün de olsa bir araya gelme isteğinden mi kaynaklanır, sanırım hiç öğrenemeyeceğim.


17 yaşından sonra doğum günü kutlamayı bıraktım. Aslında istem dışı bir bırakmaydı bu ama doğrusu böyleydi diye düşünüyorum, çünkü doğum gününün amacı bence biraz da ailenin çocuğuna verdiği değerin minik bir göstergesi, tabii kaz ve ayağı öyle olmayınca, gerisine de gerek kalmadı.


Son yıllarda kutlamadan çok, sevdiğim- sevdiklerimle beraber olsam kafi gelirdi, son zamanlardaysa bu istek de geçti, sıradan bir günden farkı yok 17 Kasımların benim için, ekstra bir ruh haline bürünmüyorum. Çok mutlu olamıyorum, hatta "bir şey hissetmem lazım sanki?" diye kastırıp daha da down olabilmekteyim... biraz daha yaşlandım yahu, neyine sevinim...


Tabii hatırlanmak, kutlanmak çok güzel şeyler. herkeşe mucjjkk mucjkkk öpücükler. Ama fazlasını beklemeyin... Belki seneye...
Tepkiler: